Goddelijke Kanaries contra Laranja Mecanica no Rio de Janeiro

Lovely people,

moeilijk afscheid genomen inFortaleza,aangekomen in Rio de Janeiro. Ik hou het kort. Het was grandioos wat de mensen in Fortaleza voor ons hebben over gehad en hoe ze afscheid hebben genomen. De kids, de agents en de vele vrienden die we hebben gemaakt...wellicht zie ik ze niet meer. Nu zit ik in Rio de Janeiro en heb ik mijn eerste wandeling om 0700 uur 's ochtends over de Copacabana Beach gehad en is het eerste ontbijtje achter de kiezen. Een dubbel gevoel. Geen vertrouwd Fortaleza, maar een onbekend prachtig Rio. Ik ga me hier ook thuis voelen, sowieso.

Als je op google zoekt naar Copacabana + Copa do Mundo dan denk ik dat je een gigantisch strand ziet met een gigantisch scherm en ongelooflijke grote mensenmassa...Daar sta ik zometeen tussen hopelijkeen klein Hollands feestje te bouwen tussen de teleurgestelde Brazilianen. Het gaat gebeuren...mijn eerste dag in Rio, de confrontatie tussen de Oranje 11 en de Gele 11. Wie had dat gedacht.

Mochten we winnen, dan voel ik me op en top Nederlands, maar denk ik dat ik er verstandig aan doe te antwoorden dat ik alleen, ja alleen vandaag, uit Belgie kom...

Que o melhor pode ganhar...!

Ate mais e boa sorte Holanda!

xx Ewout

- Oja...daarna Ilha Grande en Pantanal. Heel vervelend. 21 juli in de ochtendzet ik weer voeten op Nederlandse bodem. Hoe raar zal dat zijn en wat zal ik het missen hier...-

Em vivo gente!

Eitáaa máá gente,

com certeza muito tempo que eu escrevi uma mensagem para voces...Vrij vertaald: Zeker weten lang geleden dat ik een bericht voor jullie heb geschreven...

Want zo is het maar net. Zoals mijn verwachtingen ben ik nog steeds in Fortaleza, em vivo! Springlevend dus! Wauw, wat een mooie tijden maak ik hier mee. Alweer een dikke maand geleden dat ik met moeders en zusters op pad ben gegaan en het binnenland heb betreden en nu zit ik alweer met de kop in de geel/groene vlaggetjes van de Copa do Mundo (het WK uiteraard). Hele sloppenwijkstraten en huisjes worden beschilderd met de wereldbeker of de Braziliaanse vlag en daarboven hangen vaak honderden plastic sliertjes, zodat het lijkt alsof het overdekte straten zijn. Op elke hoek van de straat een straatverkoper die vlaggen of mutsen verkoopt. Jawel: het WK zal hier gevierd worden. En hoe. Dat gaan we dinsdag beleven...uiteraard eerst maandag in het Oranje naar de wijk om daar met de kids de Oranje 11 te bekijken. Op het journaal noemen ze Mexico, Brazilië en...Nederland kanshebbers op de titel! Op het moment van de finale heb ik een bezoek in de jungle staan in plaats van Rio de Janeiro. Want stel je voor dat Nederland de finale wint...dan is deze gringo natuurlijk liever tussen de krokodillen en de jaguars dan de teleurgestelde temperamentvolle Brazilianen...

Wat is er allemaal gebeur de laatste tijd. Prik mij maar lek, ik kan het amper bijhouden. Het bezoek van Lieke, Noor en mams was heerlijk. De jungle in geweest en door onze schitterende gids (die uiteindelijk toch een beetje loskwam) rondgeleid door de wondere wereld van aapjes, slangetjes, vleermuizen en grote spinnen. De luchtvochtigheid tussen de bananenbladeren werd gelukkig op tijd afgewisseld door een bezoek aan Jericoacoara. Een werkelijk paradijs, waar ik het liefst nog had gezeten. Het ultieme Expeditie Robinson gevoel kwam naar boven. Gesurft, een tour door de bijzondere ‘woestijnvlaktes', schildpadden, gieren, nog meer gieren en jawel: bijen. Dappere moeder en zus die een wandeltocht helaas eerder moesten afkappen door een woeste aanval van welgeteld acht bijen...voor de objectieve complete versie verwijs ik u graag naar L. Buurma of R. Struijs. Mijn werk, de wijk, de kids, de stad en m'n vrienden hier kunnen laten zien...erg mooi om meegemaakt te hebben!

Dan is het nu tijd voor een brainstorm. Ik denk dat dat het snelst en meest effectief is. Even wat hersenspinsels om up to date te raken van wat we allemaal beleven hier.

Door Baukje naar beneden geroepen worden en vervolgens door alle Agents van ARCA wordt bestormd voor mijn verjaardag met taart en alles, bijzondere opdrachten met gevolgen moeten uitvoeren voor je eigen verjaardag, Jungletochten in Ubajara. Je kleren niet doorkrijgen door de vieze luchtvochtigheid in de jungle. Op willen geven voor ExpeditieRobinson na een bezoek aan Ubajara en een vooruitzicht op de Pantanal. Ontspannen bij de meest mooie watervallen. Capoeira op het strand. Caipirinhas op het strand. Surfplankje huren en de vin er af surfen. Dode hond op straat opgegeten zien worden door een stel gieren. Gierig. Buggytour met soort van onderwaterbarretje met helder helder helder water. Een lading hangmatten kunnen kopen voor een prikkie. Afscheid genomen van m'n wingmang Biejay Kalicharan. Met Brincando na Rua wederom een filmploeg meekrijgen met de camera op je neus de lessen geven. Samen met Baukje als een beroemdheid door het leven gaan tijdens de Brincando na Rua dagen...handtekeningen uitdelen, emailadressen...Uh...Porque!!!?? Een les voorbereiden voor zo'n 20 leerlingen en dan aankomen de plek van bestemming en dan een les voor 50 leerlingen moeten geven en in totaal 246 leerlingen moeten vermaken verdeeld over 4 groepen AAAAAH. In de meest bijzondere wijken terechtkomen en niet weten wat je er van moet verwachten voordat je je les begint...nog steeds versteld staan van de armoede die je soms tegenkomt. De belhamels uit de ochtendgroep in bedwang houden terwijl ze van alles tegen je zeggen, waarvan je nog steeds de helft niet verstaat. Een circusvoorstelling voorbereiden voor een groep kinderen die elke lesdag weer verschilt in aantal en in persoonlijkheden, oftewel: improvisatie tot en met. Op stap gaan en door een jongen aangesproken worden of je niet even met hem een leuke tijd wilt beleven...AAAAH en dan nog twee keer moeten zeggen dat je daar niet echt op zit te wachten. Een open-air feest van de UFC universiteit in de openlucht tussen de locale Braziliaanse studenten. Nog steeds genieten van de samba, forró en de reggae-beats in het bruizende uitgaansleven van Fortaleza centre...Engelse lessen geven aan groepen leerlingen waarvan sommigen niet eens in staat zijn om te lezen of correct Portugees te spreken en dan Engels moeten aanbieden...Uh? Een man in de wijk Zizi elke dag moeten vertellen dat je geen 10 centavos voor hem hebt, omdat je les aan het geven bent en dan geen portemonnee bij je hebt. Een dronken man voor de surfschool zien strompelen en hem vervolgens rond ziet tollen om vevolgens tot drie keer toe kneitertje hard op straat te vallen. Dan slik je wel even, wat een leven...voor de Copa do Mundo met de kids alle 32 vlaggen van het WK maken op A1 formaat, dat kost wat potloden...in een aardig optrekje aan het strand (lees: HUGE HOUSE!) terecht komen met z'n 11en en daar een weekendje mogen ontspannen, ontspannen en ontspannen. Eindelijk de stap durven nemen om op zee te gaan kiten en dan merken dat er te weinig wind is. In de surfschool in de sloppen overnachten om vervolgens om 0500 de eerste golfen van de dag te pakken met een groep surfdudes van Surfando para Vida. Wauw! Twee Nederlandse meiden uit Bemmel ontmoeten in Fortaleza (huh?Ja!) en na zeker 13 keer een poging gedaan te hebben dan eindelijk je ticket naar Rio en de Pantanal boeken voor zeker 200 euro duurder dan gepland EN DAN EEN HEEL BOOS MAILTJE STUREN NAAR VLIEGTICKETS.NLomdat je gewoon besodemieterd wordt! Nog steeds versteld staan van het bedrag van 7014 euro dat jullie voor ARCA hebben opgehaald en hiervoor met Onno al drie afspraken voor hebben gemaakt hoe we dit nu eindelijk gaan besteden. Soms gewoon even slikken van de golf die achter je zit en dan beseffen dat je niet meer terug kan en dan dus toch maar dapper een poging doet om te gaan staan en dan héél af en toe geluk hebben en de golf van je leven pakken!Door de wijken lopen en het geruis van alle geel groene vlaggetjes boven de straten horen en dan de gedachte oproepen dat het eigenlijk wel sneu is omdat uiteindelijk Nederland ervandoor zal gaan met de titel...

Ja. Dat is 't zo een beetje. Nog drie laatste weken in Fortaleza. Afscheid nemen van al het moois wat ik hier heb beleefd. Dan Rio de Janeiro in, Ilha Grande bezoeken en uiteindelijk eindigen in de Pantanal om vervolgens met wat locale animals en wat backpackers de titel voor Oranje binnen te slepen...Mmm, can't wait!

Ben even zeer benieuwd naar jullie ervaringen in Nederland. Let me know. Oranjekoorts? Wordt er al stiekem gedroomd of gesproken over een rondvaart door oranje gekleurde grachten? Laat me weten hoe het is! Overigens: ik heb zowaar kaartjes ontvangen vanuit Nederland. Degene die zich aangesproken voelen: dat was natuurlijk hartstikke fijn om te ontvangen! Voor degene die nog plannen hadden om te sturen...NIET meer doen! Ben dan lekker al weg, aangezien een kaartje er zeker een dikke maand over doet. Bizar! Dus...post maar even een berichtje op deze site. Lekker snel.

Yup. Tijd om te slapen. Morgen een tripje naar Combucu met kitesurf-maat Wilkinson. Mits er genoeg wind is natuurlijk...

Lot's of love,

Ewout

2nd TV adventure on Brasilian TV

Olaaa gente,

het moet niet heel gekker worden, maar ik schrijf dus zomaar nóg een bericht naar jullie en dat met een ernstig kleine tussenperiode. Allereerst zijn vandaag mijn zusjes en mams aangekomen!Hoe heerlijk om ze weer te zien. Ik ben in de periode hier zo bezig geweest met vanalles en nog wat dat je eigenlijk niet beseft wat er in Nederland allemaal gebeurd...Amper tijd om er aan te denken. Nu ze er eenmaal zijn, besef je dat wel even! Heerlijk!

Dan... wil ik jullie mededelen dat de andere link met een hele andere documentaire is opgedoken uit het niets. Wederom een documantaire over de surfschool, 2e maand...en dus alweer een tijdje terug.

http://tvverdesmares.com.br/cetv1aedicao/aulas-de-ingles-para-surfistas/

Hoop met the family de surfschool dinsdag te bezoeken om vervolgens even er heerlijk tussenuit te knijpen de bergen in en daarna meer dan ontspannen op de paradeiselijke stranden van Jericoacoara!.

Enjoy the video and I will keep you allup to date! Grande beijo, Ewout

Brasilian TV debuut

Boa tarde gente,

zo heeft het ene bericht erg lang op zich laten wachten, zo snel is het andere bericht. Zaterdag komen mijn zusjes en mams langs om te ervaren wat ik hier allemaal ervaar. Ik kijk er ontzettend naar uit om ze hier te mogen ontvangen. Eerste vier dagen in Fortaleza, daarna nog een weekje reizen: een natuurpark in de bergen en daarna ontspannen in een backpackers oort genaamd Jericoacoara (google laat niks te wensen over, dus: take a look if you have some time left). Daarnaast is er nog FLINK wat geld binnengestroomd voor het project. In totaal heeft iedereen er voor gezorgd dat er een bedrag van 6200 euro isopgehaald! Wie had dat durven dromen......... de begroting wordt aangepast, zoals je waarschijnlijk begrijpt!

Al eerder heb ik jullie laten weten dat we op op de surfschool (Surfando Para Vida) twee keer waren gefilmd en geintervieuwd. Nu bleek een van deze opnames niet voor de locale TV te zijn, maar vooreen nationale zender. Heel bizar om te horen dat iedereen in Brasil je heeft kunnen bekijken. Na wat zoek en speurwerk hebben we de link weten te achterhalen waar we als 'Gringos' te werk gaan...Ik hoop ook nog de andere link te kunnen achterhalen van de andere reportage, want zelf vond ik die persoonlijk wat mooier. Voor de geinteresseerden:

http://www.redetv.com.br/Video.aspx?52,15,87686,Jornalismo,RedeTV-News,Gringos-ensinam-Ingles-em-troca-de-aulas-de-surf

Oja: en wat een titel: 'Gringos ensinam Ingles em troca de aulas de surf' - 'Buitenlanders onderwijzen Engels in ruil voor surflessen' - dit klopt dus niet: we geven Engelse les, maar niet per se in ruil voor surfen...dat doen we sowieso al ;) Ik zal de andere link ook nog proberen te achterhalen, maar dit geeft al een leuk beeld van hoe het er ongeveer aan toe gaat (uiteraard met wat knip en plak werk en 6 takes per situatie...)

Geniet van de Queensnight- and day en5 mei feesten voor de Zwollenaren. Dit jaar zal ik mijn verjaardag alsnog met mijn family kunnen vieren op 4 mei! Ooh yeah!

Lieve groet,

Ewout die het Brasiliaanse klimaat meer en meer onder controle krijgt.

Overheerlijk.

Boa noite gente,

jazeker. Ik beken: ik heb gefaald. Niet gefaald in het benutten van alle mooie momenten hier, maar in het mededelen van al deze mooie momenten aan jullie. En ja, wat zijn mooie herinneringen zonder dat je ze deelt met anderen...? Goed, genoeg gefilosofeer. Het spijt me dat ik zolang niks heb laten horen, maar vandaag komt daar verandering in. Ik heb zo mijn redenen...Het is hier overheerlijk!

Voor dit moment gaat het er om dat jullie een reactie verdienen na hetgeen wat jullie voor mij hebben gedaan. Inmiddels is het alweer een dikke maand geleden dat ik jullie heb laten weten dat het niet goed ging met ARCA. Wat volgde was bizar. Ik had verwacht wat leuke bijdrages te ontvangen, maar het bedrag wat jullie voor de kids bij elkaar hebben gesprokkeld is grandioos: 2006,45 euro! Serieus, dit had ik nooit mogen dromen. Van alle kanten bijzonder mooie reacties gehad. De Musketiers die een speciale ‘knakworst-verkoop-actie' voor mij en Bauk op de Calo organiseren, een feest dat we kunnen geven voor Vestuvalo en dat door Feniks wordt georganiseerd, vele vrienden die zomaar een flink bedrag over maken en natuurlijk niet te vergeten my lovely family die enorm heeft geholpen! Wat ontzettend een mooi gebaar van jullie allemaal! Zoals ik al zei: ik had niet gedacht dat ik zo'n bedrag op zou halen!

Nu heb ik een begroting gemaakt voor de uitgaven die ik graag zou willen maken. Allereerst worden hiervan agents betaald en wil ik er voor zorgen dat de kinderen na elke ochtend of middag te eten hebben. Ik heb een groot deel voor apart gezet. Ook een belangrijk onderdeel is schoon drinkwater. Ze hebben hier voor ongeveer 7,5 euro een filter die ze in kunnen bouwen in de kranen, zodat er schoon drinkwater te drinken is voor iedereen. Nu zijn er verschillende kranen die zoiets nodig hebben, dus daar wil ik ook voor zorgen. Daarnaast is het dak van het buurthuis om van te huilen. En dat doet het ook als er een flink tropisch stormpje over heen gaat. Dakplaten vliegen met gemak omhoog en het water stroomt er doorheen. Hier heb ik een flink bedrag voor gereserveerd. Daarnaast heb ik al voor 400 euro materiaal gekocht (ballen, etc) en ook prijzen gekocht voor een zeer succesvol voetbaltoernooi wat ik samen met een agent heb georganiseerd. Oftewel: ik ga het geld zo goed mogelijk besteden en ik sta er op dat ik met eigen ogen kan zien waar het heen gaat. Dit is nog een papierenrompslomp, maar ik ben van het digitale tijdperk dus ik heb een mooi excelbestandje gemaakt. Mocht je hier interesse in hebben, kun je me altijd even contacten.

Verder is de situatie van ARCA stabieler. Het schijnt dat men een bedrag heeft gekregen ‘waar het nog recht op had' en dit scheelt enorm. Daarnaast heeft jullie actie er voor gezorgd dat de agents betaald kunnen worden en dat de motor draaiende blijft. Isabelle en Baukje hebben ook goede bedragen opgehaald! Top actie dus!

Dat betreft de financiële kant van de zaak. Uiteraard heb ik niet stilgezeten. Ik ga het weer net als ‘vroegâ' doen en dus lekker puntsgewijs wat interessante ‘weetjes' opnoemen, want hoeveel kan je meemaken in een dikke maand: juist. Bar veel!

• Hetgeen wat nog het meest vers in het geheugen staat is een bezoekje met z'n 7-en (twee Duiters, een Belg en The Dutchies) aan het toeristische Pipa. Oei, wat een lekkere tijd. Gelukkig vervangers voor de Engelse lessen gevonden, zodat we woensdag avond al wegkonden. Ik kan overal slapen dus ook in de bus en dan kom je 's ochtends aan in een paradijsje. Poussada was prima en goedkoop. Wat een mooie stranden. Tot nu toe de mooiste die ik heb gezien - zie foto's. We hebben gezwommen tussen de wilde dolfijnen en ook een jagende dolfijn op de foto kunnen zetten! Wat gruwelijk om te zien, echt een ervaring! Daarnaast een plankje gehuurd om de golven te bedwingen en wat ging het heerlijk. De golven van mijn leven (tot nu toe uiteraard). Ook de nachtelijke uurtjes goed benut door een dansje te wagen. Verder wijzen de foto's voor zich. Een prachtdorpje.
• Dan kom je terug op Zizi en wordt je weer geconfronteerd met de werkelijkheid in de armere delen van Brazilië. Het gebeurd regelmatig dat er iets door je veld loopt, dat je in Nederland niet zomaar zal verwachten. Hier overigens ook niet, maar het gebeurd. Je hebt de keuze uit een hond die tegen je materialenbak aan plast, een paard of geit die aan het grazen is, een motor of bakfiets of een kudde koeien met begeleidende boer of een dronken man die je komt vragen wie het WK gaat winnen dit jaar. Het is allemaal al in mijn les gepasseerd. Lachwekkende momenten dus. Minder is het als je met al je kids aan het opruimen bent en naar het buurthuis loopt en over een van de vele plastic zakken op het veld stapt en er blijkt een dode hond in te zitten. Heel bizar en dan lopen de rillingen wel even over je lijf.
• Ook ik ben een beetje verwend. Het kleren wassen met de handen was leuk om een eerste maand uit te proberen, maar we hebben nu een adresje waar we voor een leuk bedrag onze kleren kunnen wassen. Met Bauk liep ik door een van de straten en komen we het eerste oude vrouwtje tegen die zegt: ‘Voces sao lindos'. Oftewel: jullie zijn mooi! ‘Obrigado senhora, voce tambem'. Nog geen tien meter een ander oud na-starend vrouwtje die ons zegt: ‘Mm muito lindo!' We zijn dus nog steeds een bekijk-object zo lijkt het.
• Af en toe maken we wat uitstapjes naar wat strandjes. Op een van de stranden kwam ik wat vissende kinderen tegen en uiteraard heb ik even gekeken hoe ze dat deden. Simpel met een rol touw en een haakje en wachten totdat er wat spanning op het touw komt. De een na de ander. Het meest bizarre was dat een van de kids uit het water kwam (hij was er net ingedoken) met een heuze riem van vissen. Hij ving ze en reeg ze via de lip aan zijn riem erbij. Zo stond ie dus al de hele dag te vissen. Prachtig.
• Ook wat feestjes pikken we hier mee. Een bootfeest behoorde ook tot de mogelijkheden van een van de buurvrouwen. Prachtig idee (zie foto's) maar op zee is het ook 's nachts niet rustig. Flinke golven zorgden ervoor dat het grootste deel van de bezoekers er niet beter van werd. Resultaat waren veel half zieke, slapende mensen die het liefst van de boot af wilden. Maar goed: ik heb me prima vermaakt.
• Inmiddels alweer een tijd terug, maar we hebben een keer onze zondag opgeofferd om mee te doen aan een vrijwilligersdag. We kwamen terecht op een super de luxe complex met basketbalveldjes waar Nederland nog jaloers op kan zijn. Hoe luxe was de accommodatie, hoe slecht was de organisatie. Er zouden groepen langs komen in verschillende rondes, maar het was meer een af en aanloop van losse kinderen. Een leuke dag, maar met Braziliaanse organisatie. Kon beter dus. Wel mooie momenten beleefd met weer aangapende gezichten. Het blijft me verbazen.
• Omdat we een geniale Belg in huis hebben (ik moet vandaag zeggen: hadden. Hij is vertrokken naar Rio de Janeiro) hebben we een heuse Brasiliaanse churasco kunnen houden. In onze straat staan metalen vuilnisbakken die perfect kunnen dienen als barbecue. We hebben daar dankbaar gebruik van gemaakt en hiermee een prachtige avond beleefd. We werden door de buren en de mensen die we uitgenodigd hadden wat raar aangekeken, maar dat weerhield ons uiteraard niet om door te gaan. Omdat dit zo'n succes was, hebben we ook voor alle werknemers van ARCA een churasco georganiseerd. Wederom erg gezellig. Wel bijzonder om te merken dat deze mensen een andere manier gewend zijn om zo'n avond in te gaan. We hadden grootse plannen, maar er werd bescheiden aan meegedaan. Alsof ze niet gewend waren om zomaar wat te pakken om te eten. Toch een mooie avond gehad om zo de ‘team-spirit' wat te verhogen!
• Verder zijn we nu toch écht begonnen met een derde project binnen de organisatie: Bricanda na Rua, letterlijk vertaald: ‘Spelen op straat'. Hier zijn aparte sponsoren voor aangetrokken, dus hier zal jullie geld niet heen gaan. Maar wat een geniaal project. Op een donderdag werd het project gelanceerd in de wijk Zizi met grootse festiviteiten. Mooie opzet en daar werd ook een nieuwe combi-bus (zo'n oud volkswagenbusje jaja) gepresenteerd. Ik heb deze samen met Bolivar opgehaald. Goed, de dinsdag erop in de wijk Zizi als eerst met de bus gereden met z'n allen om vervolgens de spullen uit te laden om met de kids te spelen. Omdat dit in een bekende wijk was, kenden we zowel bijna alle kinderen. Ze weten je naam, ze testen je uit, ze kennen de gang van zaken... Het was erg druk en niet al te best georganiseerd. We hebben zelf geen lessen gegeven, maar dit over gelaten aan de agents. Zij hadden hier ‘ervaring' mee. De donderdag en vrijdag er op zijn we weer meegeweest met de combi. Zo prachtig. Je stapt met al je materiaal en je team de auto in om vervolgens met een megafoon op het dak van de auto door een onbekende buurt te rijden om kinderen erbij te betrekken. Een paar rondjes door de straten moet er voor zorgen dat de kids weten waar ze terecht kunnen. Donderdag op een mooi voetbalveld terecht gekomen met aan drie kanten van het veld overal palmbomen en boeren weiland. Prachtig om te zien. Aan de vierde kant van het veld een klein sloppenwijkje met vele oude woningen. Slechts 20 kinderen onder 6 leraren. Een matige start. De vrijdag erop was grandioos. Wederom door de wijk gereden met de megafoon op het dak. Iets geroutineerder gingen we aan de slag. Even spelen met wat kinderen die al aanwezig waren. Vragen of ze nog wat vriendjes/vriendinnetjes in de buurt hebben om mee te spelen. Even wachten en beginnen met een gezamenlijk beginspel. Daarna de groep verdelen in vieren (vier agents en twee NL stagiaires). Begonnen met zo'n 30 leerlingen, prima. Ik weet niet wat er gebeurde, maar op een gegeven moment was het stormloop en stond ik les te geven aan precies 50 kinderen in één keer. Jawel: in het Portugees. En dat te bedenken dat we nog 3 groepen hadden. Improviseren voor het leven. In totaal waren er 139 kinderen op af gekomen. En ja, begrijpelijk dat de water voorraad die we bij hadden voor de kids (samen met koekjes) uiteindelijk op was...Wat een voldoening.
• Verder wil ik het kort houden. Punts-puntsgewijs wat ik nog meer doe: samen met Johan, Tom, Aline, Erik, Marcus, Bauk, Biejay, Isabelle lekker op ons terrasje ontspannen. Hangmat-momenten. Meer surfen op de surfschool. In de hitte een 5km run-4-fun-wedstrijd meegedaan, slechts in 22 minuutjes in de brandende zon. Onbeperkt pizza eten voor 3,5 euro. Een heuse poolparty gehad met sauna en BBQ ineen. Met Biejay te slap ouwehoeren over alles en nog wat. Een half uur lang nadenken met een groep Brazilianen over waar je gaat eten en uiteindelijk toch voor de eerste optie gaan. Liters regen ontvangen vanuit de schitterende lucht, soms nog meer regen ontvangen en soms een switch moeten maken naar lekker zonnig, tropische temperaturen en daar je lessen op aanpassen. Een snoepje krijgen van een leerling omdat ze je zo lief vind en dan vervolgens terug moeten geven omdat ze je niet meer lief vindt. Het alarm van ARCA hoofdkantoor af laten gaan en echt uit paniek de deur weer dicht gooien en Dodo moeten bellen voor de herstelcode. Voetbaltoernooi georganiseerd en erg goed verlopen. Naar een optreden van een populaire band ‘chiclette com banana' geweest (een band genaamd: kauwgom en bananen - ze schenen grandioos te zijn geweest, maar uiteraard versta ik er weer niks van!). Lekker gitaar spelen in de woonkamer. Het huis als buurthuis beschouwen, aangezien iedereen er toch over de vloer komt. Verbazen over de soms o zo slechte communicatie met de Braziliaanse medewerkers hier. Nog steeds ‘morango' (aardbei) genoemd worden door de leerlingen op de surfschool. Evoud, Evaldo of meestal Voutie genoemd worden door de leerlingen van Zizi. Grandao (gigant) of Loirao (grote blonde) genoemd worden door de kinderen van Bricanda na Rua). Voor 10 leerlingen iets voorbereiden en dan ineens het dubbele aantal leerlingen krijgen. Medelijden hebben met een leerling die zonne-allergie heeft en toch mee wil doen met alle activiteiten die we met ARCA doen. Af en toe eens aan het koude Nederland denken en dan te bedenken dat ik nog lekker 3 maanden hier mag zijn. En als laatst: plannen maken voor moeder en zusjes die langskomen en ja ik heb er ontzettend veel zin in! Waarschijnlijk gaan we de bergen in en daarna lekker ontspannen in een backpackers oort.

Goed. Ik heb het idee dat ik jullie weer redelijk heb bijgepraat. En o-wéé als ik te horen krijg dat het een te lang verhaal is...Lieve mensen: echt ontzettend bedankt voor de vele berichten, de financiele bijdrage die ARCA zeker kan gebruiken. 20 juli is het weer zo ver: dan zal ik weer jullie kant op komen. Helaas zal ik 28 juli alweer naar de USA vertrekken. Naar leventje dit...;)

Dikke kus,

Ewout

Opgelet: foto's zijn onderweg. Veel tijd = veel foto's. Er moet even een ruwe selectie gedaan worden, helaas.

Aangezien er naar gevraagd werd- de novo:

Rua: Paulino Nogueira

N: 283, Casa 17

Bairro: Benficá

CEP: 60020-270

Fortaleza / Céara / Brazilie

Andere koek.

dit bericht is even anders dan de andere berichten. Vooraf wil ik zeggen dat het mij nog steeds heel erg goed gaat en dat ik mijn draai hier al meerdere malen heb gevonden, op steeds weer verschillende manieren. Ik geniet met volle teugen en hoop dat ik dit nog 4,5 maand kan doen...Maar nu even het volgende:

Velen van jullie hebben mee gekregen dat het hele ‘Brazilië-avontuur' vlak voor vertrek voor mij op losse schroeven stond. Toch mocht ik gaan en zou men een geschikte stage voor me kunnen bieden. Dit is zeker uitgekomen. Maar de finaciele situatie voorlopig nog niet heel veel anders. De organisatie, ARCA, moet voor het eerst op Braziliaanse subsidies draaien, terwijl dat voorheen 20% was omdat er veel geld vanuit Nederland (Todos) werd ontvangen. Dit jaar is het allemaal anders en zitten we nu in een, hopelijk tijdelijke overbruggingsperiode, zonder geld.

Een aantal directe gevolgen van dit subsidiegebrek:

• De agents (de sportleraren uit de sloppenwijk in opleiding, die wij begeleiden) krijgen normaal gesproken geld van ARCA zodat ze zichzelf en hun familie kunnen onderhouden en om hun school van te betalen. Ze krijgen namelijk op een gegeven moment ook een beurs voor de sportleraren opleiding. Op dit moment is daar geen geld voor en moeten de agents dit geld zelf betalen, met als gevolg dat ¾ van de agents thuis blijft en dus niet meer deelneemt aan het project omdat ze geld nodig hebben om te overleven en de school niet zelf kunnen betalen. Zo jammer, want de agents waar we nu mee werken hebben het écht in zich om een goede gymleraar te worden. Sommigen zijn al zo ver op weg en ik zou het super jammer vinden als dit duurzame project op zo'n manier zou moeten stoppen.
• De kinderen krijgen normaal gesproken na het sporten bij ARCA een maaltijd. Helaas krijgen de kinderen momenteel een half bekertje ranja en 5 crackertjes of een stukje meloen waar ze het de hele dag mee moeten doen.
• Momenteel wordt er alleen lesgegeven op de maandag en woensdag aan kinderen onder de 13 jaar in Zizi. Dit omdat er geen geld is om medewerkers te betalen die andere projecten kunnen draaien op de andere dagen. Normaal gesproken waren er clubjes voor 13+ kinderen en een extra sportspeeldag op de vrijdag voor iedereen.
• Zelfs voor de kleine dingen is geen geld, bijvoorbeeld papier, pennen of inkt om te printen. Hierdoor moeten de lesvoorbereidingen door ons en de agents met eigen pen en papier, wat sommige agents niet eens hebben, geschreven worden om vervolgens met elkaar te kunnen bespreken. Ook wordt het gas voor de combibus de laatste tijd vaak uit eigen zak door Dodo of ons betaald.
• ARCA had altijd een socialworker in dienst die 5 dagen in Zizi was. Zij was de contactpersoon tussen ARCA en de wijk. Als een kind 2 keer niet afgemeld afwezig was, ging zij naar het gezin toe om te kijken wat er aan de hand was. Ook controleerde zij of de kinderen buiten de lessen bij ARCA om wel naar school gaan. Ze organiseerde 1 keer per maand een koffiedrink ochtend voor de moeders, om hun ook meer bij het project te betrekken. Dit resulteerde er ook in dat er heel veel moeders vrijwillige taken deden binnen het project. Zij werkt nu nog 1 halve dag per week vrijwillig. Een gevolg hiervan is dat er veel minder kinderen bij het project zijn, omdat veel gezinnen een steuntje in de rug nodig hebben, de meeste ouders zetten hun kinderen het liefst aan het werk.

Dit is dus even andere koek dan de positieve berichten die voorheen jullie bereikten. We kunnen op dit moment nog lessen draaien, maar de vraag is tot wanneer. Er is nog niks zeker. De agents moeten blijven, maar zullen dit logischerwijs niet lang volhouden zonder betaalde baan. Om ARCA deze moeilijke periode te laten overbruggen (tot en met de zomer) is er geld nodig en wellicht dat jullie me daarbij kunnen helpen. Ik laat aan jullie hoeveel je zou willen geven, hoe cliché ook: alle kleine beetjes helpen.

Mocht je een bijdrage willen leveren, dan kan dat op het volgende rekeningnummer:
8492436 t.n.v. EM Buurma o.v.v. Sponsoring ARCA
[email protected]

Wellicht kan ik jullie binnenkort weer verblijden met de positieve berichten! Het leventje bevalt me hier wel. Genieten jullie al van de lente, met opkomende bloemetjes, fluitende vogels..? Mmmmm. Dat zal ik misschien wel even missen. Maar wellicht dat hier de vogeltjes ook gewoon fluiten. Uh, sowieso. De papegaai van de linkerbuurvrouw en de haan met de schorre stem van de achterbuurman.

Alvast heel erg bedankt voor alle hulp!

Lieve groet,
Ewout

Gosto de carnaval Brasileiro

Vooraf mijn adres, voor de geinteresseerden:

Ewout Buurma

Rua: Paulino Nogueira

N: 283, Casa 17

Bairro: Benficá

CEP: 60020-270

Fortaleza / Céara / Brasil

Boa noite gente,

aqui esta muito quente e eu acho em Hollanda esta muito frio. Certo? Het is op het moment van schrijven 22.48 uur. Morgen staat een eerste dagje kiten voor de deur bij de surfschool. Samen met Wilkinson en Babu (twee coördinatoren van de surfschool) en Bauk ga ik het eens op de grote oceaan wagen. Wish me luck.

Omdat het al enige tijd geleden is dat deze jongen van zich heeft laten horen, zal ik puntsgewijs de grootste lijnen neerzetten (voor zover dat mogelijk is). De tip van mijn zusjes heeft geholpen: schrijf elke dag even in je boekje, dan hoef je je niet druk te maken dat je leuke, kleine momenten vergeet. En wie iets kan herinneren (of terug kan lezen), geniet twee keer of meer...Ben hier zo onder de indruk van alles en val van het ene avontuur in het andere. Omdat er te veel is gebeurd, wordt het kort en bondig. Ik hou er van. Goed: het is tijd voor puntsgewijze punten:

• De stage is al lang en breed begonnen. Op maandag en woensdag Zizi - gymlessen in de favella. Ik vermaak me er prima en de kinderen zijn echt om op te eten. Wellicht neem ik er een paar mee naar huis. De kids houden meer dan normaal van knuffelen. Het kan goed dat een deel dit niet van thuis mee krijgt en dit bij ons komt inhalen. Ik heb de groep 11/12 onder mijn hoede. Wisselende opkomsten, variërend van 12 tot 19 kinderen. Ook zitten er een aantal flinke opdonders tussen, die echt tot ver kunnen gaan. Het gaat me tot nu toe nog goed af en ik hoop dat het contact met ook die leerlingen beter zal worden naarmate ik meer Portugees-vaardig ben.
• Er was aan het begin erg veel onduidelijk over wie nou eigenlijk de dag-opening deed en wat er van ons verwacht werd. Gelukkig hebben we een aantal vergaderingen gehad waarin onze taak meer naar voren kwam. Ik heb twee verschillende Agents onder me die ik als het ware moet ‘opleiden' tot toekomstig gymdocent...
• Op dinsdag en donderdag is het ‘Engelse-les-dag'. Let even op: Engelse les geven in een taal die je zelf nog niet eens spreekt. Zo wordt je dus creatief in het nonverbale lesgeven. Inmiddels ontstaat er steeds meer duidelijkheid over wie nou wanneer komt. Er zit een goede georganiseerde chaos in de opkomst verwerkt en hier is moeilijk op in te spelen. Verschillende niveaus, leeftijden, etc. We proberen hier wat meer structuur in te brengen. Vooralsnog geldt hier: creativiteit heerst. Overigens zitten hier ook enorme belhamels tussen die nog veel moeten leren (qua Engels, maar eerst het gedrag nog maar eens op orde krijgen in het Portugees) Fieuw. Grote uitdaging.
• Na het lesgeven wordt uiteraard even in het water gedoken...met een plankje. Surfen dus. Donderdag voor het eerst echt het gevoel gehad dat ik vordering maak. Kleine bochten links en rechts. Ik vind m'n weg wel... En uiteraard komen er mensen zelfs in het water vragen waar je vandaan komt...Sou Brasileiro is het standaard antwoord. Daar trapten ze niet in.
• In de Combi-bus van Arca gereden. Een heel avontuur. Krakende en openvallende deuren, geen rechter buitenspiegel, te stroeve koppeling, weinig tot geen gordels, het verkeer in Fortaleza...oftewel: besloten om niet meer de verantwoordelijkheid te nemen en er in te rijden. Voor noodgevallen weten we ‘m in ieder geval aan de praat te krijgen...fijn om in je achterhoofd te houden.
• Ook hebben we met de hele bende het buurthuis schoongemaakt. Ik voelde me die dag tuinman en heb samen met mijn collega de tuin onder handen genomen. Ook nog verbaasd over de manier van verfen: geen ammoniak, doekje, schuren of iets als voortraject. Gewoon een emmer water tegen de muur en de rest van het zand of de klei laten zitten en verf er over heen. Bauk en ik hebben ook nog een stukje geverfd, maar dat werd niet in dank afgenomen. We hadden de taak verkeerd begrepen: niet de hele stoep, maar slechts de stoeprand had geverfd moeten worden. Oeps...Erg hard gelachen. Ook nog laten uitlachen door bepaalde mensen die het zo nodig vonden om mij niet te helpen terwijl ik werd belaagd door een stuk of wat rode mieren...aarg!
• Ook zit ik niet stil op sportgebied: ik loop af en toe wat hard rond een meertje hier in de buurt. Heerlijk drie rondjes (zo'n 3km) en daarna spierballen kweken. Wie weet wordt het nog wat...
• Combuco hebben we bezocht...mmm wat heerlijk! Gewoon dagje strand, maar dan met het uitzicht op vele kiters. Wat een helden. Er zitten ook meertjes bij die je kunt ‘bevaren'. Sowieso gaat dat nog gebeuren.
• En jawel, nu komt het: we hebben een Braziliaans TV debuut gemaakt! En nee, niet één keer. We zijn twee keer in onze Engelse les overvallen door een ‘Reportagem-team' om verslag te maken van hetgeen wij doen in de Surfschool. De dag er na hebben we in een huisje van een leerling uit Zizi kunnen kijken hoe wij op de Braziliaanse TV schitterden. Meerdere malen geintervieuwd en weer overnieuw en tsjaa nog maar een keer overnieuw. Het resultaat mocht er zijn.
• In Zizi door twee jochies aangesproken dat ze me hadden gezien op tv! Ook tijdens het pre-carnaval 's avonds... jawel: herkend door verschillende mensen! Pfoee, zo bizar allemaal. Sowieso blijf je nagekeken worden omdat je Westers bent, maar dan ook nog zeggen dat ze je kennen van TV...Uh: het was tijdelijk.
• Ook nog een dagje regen-programma gedraaid op Zizi. Aangezien het regenseizoen er aan komt, had hij alvast een dagje met regen ingepland. Om te testen. Het beviel me niet echt. Er werd besloten dat we - door de regen - geen bewegingsonderwijs zouden geven, maar maskers gingen maken voor het Carnaval...mmm, het voelde als een knutselclub. Daar hou ik dus niet van, heb ik gemerkt. Vooral als je de leiding hebt, maar zelf niet wist waar je het materiaal vandaan moest halen. Gelukkig liep het uiteindelijk wel allemaal los, maar toch...
• En ja..toen vertrokken we naar Recife voor de Carnaval. O oo o, wat heb ik genoten en wat heb ik me verbaasd. De heenreis alleen al. Por esamplo, als een fietser langs de Nederlandse snelweg fietst zou dit al bijna op de hoofdpagina van de Telegraaf terecht komen. Hier is het meer dan normaal. Fietsers, metaalzoekende mensen, wandelende kinderen, ezelbegeleidende boeren. Noem het maar op. Wat een bizarre wegen. Een tien uur durende reis met hobbels, gaten, ontbrekende verlichting, onaangekondigde drempels, zandwegen van flink wat kilometers lang die in een keer weer over gaan in snelweg...bedenk het maar. Veilig aangekomen.
• Aangekomen in Recife. Wat een indrukken. Te veel om op te noemen. Van feestende mensen, bier voor 1 reais, vaker 2, samba, Forró-muziek, salsa, bateria's (drumbands), enorme druktes, optochten tot de grootste carnavals optocht ter wereld. We hebben er in gestaan! Oehoeee. Het was zo te warm dat mijn shirt binnen luttele minuten verloren ging. Ik had net zo goed onder de douche kunnen gaan staan, dan had je het ook geloofd. Ook zijn we in Olinda geweest. Een klein stadje dichtbij gelegen, waarin het Carnaval ook goed was geïntegreerd. Een bergstadje met veel kleine, kronkelende straatjes met veel prachtige felgekleurde huisjes. Het beeldmateriaal geeft waarschijnlijk een betere omschrijving. Wat me opviel is dat de mensen deze week veel verzorgder en mooier waren. Uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat dit waarschijnlijk komt door óf de Carnaval of de stad Recife zelf (misschien rijker). Tegelijkertijd ook een groot contrast gezien, met hele gezinnen die langs de kant van de pleinen sliepen - naast de flessen die ze verzameld hadden om in te ruilen tegen geld - terwijl de rest van het volk aan het feesten was...Dat heeft toch wel zo z'n bedenkingen. Ook het feit dat er kinderen langs je lopen met een flesje met bruin spul op de bodem. Later blijkt dit het bekende lijm-snuiven te zijn...pff. Moeilijk om te bevatten, maar het is de realiteit en je kunt er op dat moment niks aan veranderen.
• Ook zullen sommige mensen trots op me zijn: ik probeer hier de meest vreemde gerechten - voor mijn doen-. Van kippenhartjes (jawel jawel) tot grote garnalen of onbekende stukken vlees. Alleen de lucht van de kruiden en vooral knoflook lokt me al naar die schalen toe. Tsja...dan toch maar even proberen. En moet zeggen dat het me soms ook nog beter bevalt dan verwacht.
• Verder gebeuren er te veel mooie dingen en geniet ik wederom als een malle. Het is soms moeilijk om onderscheid te maken tussen de stage en de dingen die ik eigenlijk ook zou willen zien. Ik bevat goed dat het hier om de stage gaat en daar ga ik ook voor. Wel besef ik dat ik sowieso zo veel meer wil zien van alles hier en van de wereld. Zoals velen het het ‘reisvirus' noemen...heeft ie mij ook te pakken.

Goed. Het is wellicht een andere vorm van schrijven dan ik voorheen heb gedaan. Wat algemener, minder details en dus minder diepgang. Het gaat zoals het gaat. Wellicht dat het volgende bericht eerder komt. Misschien ook niet. Enjoying Brasilian Vibes...

Wederom respecteer ik het enorm dat velen van jullie zoveel moeite doen om zulke mailtjes en berichten te sturen. Doet me heel erg goed. Ik hoop snel weer van me te kunnen laten horen. Oja: vergeef me de spelfouten. Het is al laat en ik heb haast: morgen kiten, vroeg in de morgen. 0800 uur op het strand. Laat af en toe maar even weten hoe de Olympische Winter helden er voor staan, want uiteraard krijgen we er hier niks van mee... in de hitte. Hoor graag van jullie wie de gouden plakken binnensleept. Of niet...Uh: doei!

x Ewout

Flashback: The first hree days no Brasil

LET OP: ladies and gents. Dit is het bericht van de eerste drie dagen die ik twee keer overnieuw heb getypt...Het is dus niet helemaal up to date, maar vond het toch de moeite waard om nog even op de site te zetten. Er gebeurde namelijk behoorlijk wat, zo die eerste dagen...Soms hilarisch. Enjoy!

Bom dia Hollanda,

Vou bem, vou bem! Wat een heerlijke momenten heb ik nu al beleefd. Op moment van schrijven is het zo rond 11:00 uur in de morgen van een schitterende zondag; welgeteld mijn tweede ‘echte' dag in Fortaleza, Brasil.
Vrijdag 8 januari, 07:00 uur Nedderlandse tijd samen met mijn zusjes, moeder en André afgesproken op schiphol om vervolgens met Baukje en Isabelle te vertrekken vanaf schiphol richting Sao Paulo. Op Schiphol ging eigenlijk alles gesmeerd. Baukje had aan het begin slechts één ticket richting Sao Paulo en daar zou de reis dan moeten eindigen...maar dat wilde we natuurlijk niet dus na de douane hebben we dat nog even kunnen fixen. Vrijwel direct daarna het vliegtuig ingestapt na het fouilleren. Alles uit mijn o zo netjes ingepakte handbagage moeten halen om mijn verrekte laptop apart door de scan te laten halen. Goed. De reis kon beginnen.
In het vliegtuig zaten we apart, maar dat was niet erg want had me toch voorgenomen om te slapen. Daarnaast heb ik de hele serie van Friends kunnen kijken en nog wat andere ongein. De reis ging erg goed en nog wat gepraat met wat Brazilianen die meer van Europa hadden gezien dan ik. Wat wel vrij essentieel was, dat de vleugels van ijs verwijderd moesten worden. Een soort ‘vleugels krabben' voor vertrek. Hierdoor kwamen in we in Sao Paulo in serieuze problemen. We moesten onszelf en de bagage inchecken, maar er werd al omgeroepen dat het mini vliegtuigje richting Fortaleza al bijna klaar was met ‘boaring time'. Een vriendelijke Braziliaan vroeg ons waar we heen moesten en zodoende kwamen we er achter dat we ernstig moesten rennen! We mochten de rij voorbij en iedereen keek ons meer dan verbaasd aan. Geen stress, maar gezonde spanning. We hebben wel een gigantische sprint getrokken met onze handbagage en eigenlijk is dat best ideaal, want we hebben op géén enkel moment ons visum hoeven laten zien! Kwam waarschijnlijk omdat iedereen zag dat we ernstige haast hadden en omdat ze zelf ook wisten dat we nog maar enkele minuten, zo seconden hadden. We werden door iedereen een andere kant op gestuurd, maar zijn uiteindelijk in de goede Gate gekomen om werkelijk het vliegtuig in te springen. Zo bizar, we stapte vooraan in het vliegtuig en moesten gewoon op adem komen. Op het moment dat we vooruit keken zat het hele vliegtuig vol met donkere gezichten ons aan te staren...Wat komen jullie zo laat aanzetten. Moeten wij nou uitleggen wat ‘tranquillo' is? Niet gedaan, want zo goed spreken we het ook nog niet.
Motoren gestart en erg gelachen om die stewardessen die de veiligheidsinstructies uitbeeldden (Liek, ze deden je precies na!). Heerlijk. Toen gebeurde het. In alle haast mijn tas samen met een stewardes in de berging boven de stoelen gelegd. Een meisje die zich van geen kwaad bewust was, opende de logage en jawel...mijn tas met laptop en al viel er uit vol op het hoofd van een toch al hysterische vrouw. En schreeuwen: ‘I have to go to the doctor, because of you...' tegen dat meisje. Die moeder ging er tegenin en uiteindelijk na de landing moesten er mensen van de airporte er bij komen om de boel te zussen...Het was mijn tas, maar niet mijn fout, want die stewardess had ‘m er uit eindelijk ingelegd. Toch voelde ik me ergens wel schuldig, maar dacht...om het niet te complex te maken kan ik me er beter buiten laten. Daarnaast had die vriendelijke stewardess me geholpen.
Goed...in Fortaleza hartelijk ontvangen door Dodo, Wilkinson en Boulivar (BR) en Mary (NL). Zij hebben ons mee naar ons ‘nederige stulpje genomen' waar we het komende half jaar zullen vertoeven. Een mooi appartement met verschillende stukken buiten, 8 kamers een Duitser Eric en Marcus een Braziliaan (nog niet gezien). Goeie gast die Eric, want we mochten meteen samen met Mary mee naar een Duits feest...erg bizar. Een feest langs de highway met muziek en de bekende cerveza's en langsscheurende auto's met hun eigen Forro muziek. De plaatselijke reggaeton van Benfica (de profincie), zo schijnt.
Verder verbaas ik me over de prachtige momenten dat de mango's uit de bomen vallen als je door de stad loopt. We zijn ook naar een marktje geweest vandaag (zondag) en de meest onbekende vruchten gekocht. Te leuk om te proberen. Inmiddels is de zondag al wat verder gevorderd en zijn we naar het strand gegaan. De buschauffeur had het gas pedaal gevonden en crosste door Fortaleza heen. Way bizar en zeker niet suf. Op het strand ge-body-surfd en uiteraard verbrand. (slechts mijn schouders...). Mooi om te zien dat er veel leven in de brouwerij is...ook nog even bij wat footvolley gekeken en de locals die de golfen al aardig onder controle hadden. Wederom waren we met Mary - die overigens erg veel mensen en contacten hier heeft - en Eric mee, waar ook weer de groep Duiters was. Gezellige gasten.
Om af te sluiten...het schijnt heel normaal te zijn dat je in de bus vraagt om iemands tas vast te houden, zodat degene die staat zich goed vast kan houden. Erg nodig overigens. Ik kwam de bus binnen en de eerste vrouw vroeg het direct - niet dat ik er iets van verstond, maar ze maakte het duidelijk. Ik draaide me om en de volgende vrouw vroeg het. Ik dacht: ben gek, en dan ondertussen m'n tas leegroven. Dus ik moest lachen en ik zei: Nao, obrigado. Nja...het resultaat dat die vrouwen het volgende kwartier hebben moeten lachen. Wederom snapte ik er niks van en vervolgens begonnen mijn lieve reisgenootjes ook ernstig hard te lachen...Goed: ik snapte er niks van, maar het was mijn fout. Verder vond ik het erg gezellig in de bus, want er klonk overal muziek. Oja..ik hou van palmbomen. Dat maakt het al speciaal.
Ik laat snel weer van me horen, want a.s.a.p. krijgen we internet thuis, maar de buurman is een geldwolf en wil van iedereen 54 reails hebben per maand. Dan hoeft ie amper meer te werken, dus dat doen we niet. Wellicht dat we voor het komende half jaar zelf een internet abonnement nemen met z'n zessen. Oja: ik geniet met volle teugen! Komt er nog een Elfstedentocht?

STOP: Dat was dus het verhaal van de eerste drie dagen die jullie nog tegoed hadden. Het is nu woensdag 27 januari, dus ik ben inmiddels al weer twee weken verder. Er is weer enough gebeurd dus tijd voor een derde verhaal is het...nja: bijna. Wellicht dat dat nog een weekje op zich laat wachten. Een update: het gaat nog steeds prima met me en er wordt ook steeds meer duidelijk over wat er komende maand allemaal gaat gebeuren. We gaan Engelse lessen geven op de surfschool en bijbehorende beachsport activiteiten, brianca na rua (spelen op straat, door de sloppenwijken heen met zo'n gruwelijk oud volkswagenbusje) en sport en spellessen geven in de wijk Zizi bij het buurthuis. Meer info daarover volgt nog.

Overigens: we hebben even met onze buurman Samuel aangepapt en die vriendelijke vriend geeft ons nu voor 120 reais (12 euro per persoon) internet, in plaats van zo rond de 20 eurp p.p. We zouden handelaar moeten worden in ons vlekkenloze Portugees. Overgens: dat gaat ook steeds beter. Als ik terugkom in the Dutch wil ik Spaans leren. Ook leuk.

Voor nu: até mais en lieve groet voor de gene die dat willen,
x Ewout