LET OP: ladies and gents. Dit is het bericht van de eerste drie dagen die ik twee keer overnieuw heb getypt...Het is dus niet helemaal up to date, maar vond het toch de moeite waard om nog even op de site te zetten. Er gebeurde namelijk behoorlijk wat, zo die eerste dagen...Soms hilarisch. Enjoy!

Bom dia Hollanda,

Vou bem, vou bem! Wat een heerlijke momenten heb ik nu al beleefd. Op moment van schrijven is het zo rond 11:00 uur in de morgen van een schitterende zondag; welgeteld mijn tweede ‘echte' dag in Fortaleza, Brasil.
Vrijdag 8 januari, 07:00 uur Nedderlandse tijd samen met mijn zusjes, moeder en André afgesproken op schiphol om vervolgens met Baukje en Isabelle te vertrekken vanaf schiphol richting Sao Paulo. Op Schiphol ging eigenlijk alles gesmeerd. Baukje had aan het begin slechts één ticket richting Sao Paulo en daar zou de reis dan moeten eindigen...maar dat wilde we natuurlijk niet dus na de douane hebben we dat nog even kunnen fixen. Vrijwel direct daarna het vliegtuig ingestapt na het fouilleren. Alles uit mijn o zo netjes ingepakte handbagage moeten halen om mijn verrekte laptop apart door de scan te laten halen. Goed. De reis kon beginnen.
In het vliegtuig zaten we apart, maar dat was niet erg want had me toch voorgenomen om te slapen. Daarnaast heb ik de hele serie van Friends kunnen kijken en nog wat andere ongein. De reis ging erg goed en nog wat gepraat met wat Brazilianen die meer van Europa hadden gezien dan ik. Wat wel vrij essentieel was, dat de vleugels van ijs verwijderd moesten worden. Een soort ‘vleugels krabben' voor vertrek. Hierdoor kwamen in we in Sao Paulo in serieuze problemen. We moesten onszelf en de bagage inchecken, maar er werd al omgeroepen dat het mini vliegtuigje richting Fortaleza al bijna klaar was met ‘boaring time'. Een vriendelijke Braziliaan vroeg ons waar we heen moesten en zodoende kwamen we er achter dat we ernstig moesten rennen! We mochten de rij voorbij en iedereen keek ons meer dan verbaasd aan. Geen stress, maar gezonde spanning. We hebben wel een gigantische sprint getrokken met onze handbagage en eigenlijk is dat best ideaal, want we hebben op géén enkel moment ons visum hoeven laten zien! Kwam waarschijnlijk omdat iedereen zag dat we ernstige haast hadden en omdat ze zelf ook wisten dat we nog maar enkele minuten, zo seconden hadden. We werden door iedereen een andere kant op gestuurd, maar zijn uiteindelijk in de goede Gate gekomen om werkelijk het vliegtuig in te springen. Zo bizar, we stapte vooraan in het vliegtuig en moesten gewoon op adem komen. Op het moment dat we vooruit keken zat het hele vliegtuig vol met donkere gezichten ons aan te staren...Wat komen jullie zo laat aanzetten. Moeten wij nou uitleggen wat ‘tranquillo' is? Niet gedaan, want zo goed spreken we het ook nog niet.
Motoren gestart en erg gelachen om die stewardessen die de veiligheidsinstructies uitbeeldden (Liek, ze deden je precies na!). Heerlijk. Toen gebeurde het. In alle haast mijn tas samen met een stewardes in de berging boven de stoelen gelegd. Een meisje die zich van geen kwaad bewust was, opende de logage en jawel...mijn tas met laptop en al viel er uit vol op het hoofd van een toch al hysterische vrouw. En schreeuwen: ‘I have to go to the doctor, because of you...' tegen dat meisje. Die moeder ging er tegenin en uiteindelijk na de landing moesten er mensen van de airporte er bij komen om de boel te zussen...Het was mijn tas, maar niet mijn fout, want die stewardess had ‘m er uit eindelijk ingelegd. Toch voelde ik me ergens wel schuldig, maar dacht...om het niet te complex te maken kan ik me er beter buiten laten. Daarnaast had die vriendelijke stewardess me geholpen.
Goed...in Fortaleza hartelijk ontvangen door Dodo, Wilkinson en Boulivar (BR) en Mary (NL). Zij hebben ons mee naar ons ‘nederige stulpje genomen' waar we het komende half jaar zullen vertoeven. Een mooi appartement met verschillende stukken buiten, 8 kamers een Duitser Eric en Marcus een Braziliaan (nog niet gezien). Goeie gast die Eric, want we mochten meteen samen met Mary mee naar een Duits feest...erg bizar. Een feest langs de highway met muziek en de bekende cerveza's en langsscheurende auto's met hun eigen Forro muziek. De plaatselijke reggaeton van Benfica (de profincie), zo schijnt.
Verder verbaas ik me over de prachtige momenten dat de mango's uit de bomen vallen als je door de stad loopt. We zijn ook naar een marktje geweest vandaag (zondag) en de meest onbekende vruchten gekocht. Te leuk om te proberen. Inmiddels is de zondag al wat verder gevorderd en zijn we naar het strand gegaan. De buschauffeur had het gas pedaal gevonden en crosste door Fortaleza heen. Way bizar en zeker niet suf. Op het strand ge-body-surfd en uiteraard verbrand. (slechts mijn schouders...). Mooi om te zien dat er veel leven in de brouwerij is...ook nog even bij wat footvolley gekeken en de locals die de golfen al aardig onder controle hadden. Wederom waren we met Mary - die overigens erg veel mensen en contacten hier heeft - en Eric mee, waar ook weer de groep Duiters was. Gezellige gasten.
Om af te sluiten...het schijnt heel normaal te zijn dat je in de bus vraagt om iemands tas vast te houden, zodat degene die staat zich goed vast kan houden. Erg nodig overigens. Ik kwam de bus binnen en de eerste vrouw vroeg het direct - niet dat ik er iets van verstond, maar ze maakte het duidelijk. Ik draaide me om en de volgende vrouw vroeg het. Ik dacht: ben gek, en dan ondertussen m'n tas leegroven. Dus ik moest lachen en ik zei: Nao, obrigado. Nja...het resultaat dat die vrouwen het volgende kwartier hebben moeten lachen. Wederom snapte ik er niks van en vervolgens begonnen mijn lieve reisgenootjes ook ernstig hard te lachen...Goed: ik snapte er niks van, maar het was mijn fout. Verder vond ik het erg gezellig in de bus, want er klonk overal muziek. Oja..ik hou van palmbomen. Dat maakt het al speciaal.
Ik laat snel weer van me horen, want a.s.a.p. krijgen we internet thuis, maar de buurman is een geldwolf en wil van iedereen 54 reails hebben per maand. Dan hoeft ie amper meer te werken, dus dat doen we niet. Wellicht dat we voor het komende half jaar zelf een internet abonnement nemen met z'n zessen. Oja: ik geniet met volle teugen! Komt er nog een Elfstedentocht?

STOP: Dat was dus het verhaal van de eerste drie dagen die jullie nog tegoed hadden. Het is nu woensdag 27 januari, dus ik ben inmiddels al weer twee weken verder. Er is weer enough gebeurd dus tijd voor een derde verhaal is het...nja: bijna. Wellicht dat dat nog een weekje op zich laat wachten. Een update: het gaat nog steeds prima met me en er wordt ook steeds meer duidelijk over wat er komende maand allemaal gaat gebeuren. We gaan Engelse lessen geven op de surfschool en bijbehorende beachsport activiteiten, brianca na rua (spelen op straat, door de sloppenwijken heen met zo'n gruwelijk oud volkswagenbusje) en sport en spellessen geven in de wijk Zizi bij het buurthuis. Meer info daarover volgt nog.

Overigens: we hebben even met onze buurman Samuel aangepapt en die vriendelijke vriend geeft ons nu voor 120 reais (12 euro per persoon) internet, in plaats van zo rond de 20 eurp p.p. We zouden handelaar moeten worden in ons vlekkenloze Portugees. Overgens: dat gaat ook steeds beter. Als ik terugkom in the Dutch wil ik Spaans leren. Ook leuk.

Voor nu: até mais en lieve groet voor de gene die dat willen,
x Ewout