Vooraf mijn adres, voor de geinteresseerden:

Ewout Buurma

Rua: Paulino Nogueira

N: 283, Casa 17

Bairro: Benficá

CEP: 60020-270

Fortaleza / Céara / Brasil

Boa noite gente,

aqui esta muito quente e eu acho em Hollanda esta muito frio. Certo? Het is op het moment van schrijven 22.48 uur. Morgen staat een eerste dagje kiten voor de deur bij de surfschool. Samen met Wilkinson en Babu (twee coördinatoren van de surfschool) en Bauk ga ik het eens op de grote oceaan wagen. Wish me luck.

Omdat het al enige tijd geleden is dat deze jongen van zich heeft laten horen, zal ik puntsgewijs de grootste lijnen neerzetten (voor zover dat mogelijk is). De tip van mijn zusjes heeft geholpen: schrijf elke dag even in je boekje, dan hoef je je niet druk te maken dat je leuke, kleine momenten vergeet. En wie iets kan herinneren (of terug kan lezen), geniet twee keer of meer...Ben hier zo onder de indruk van alles en val van het ene avontuur in het andere. Omdat er te veel is gebeurd, wordt het kort en bondig. Ik hou er van. Goed: het is tijd voor puntsgewijze punten:

• De stage is al lang en breed begonnen. Op maandag en woensdag Zizi - gymlessen in de favella. Ik vermaak me er prima en de kinderen zijn echt om op te eten. Wellicht neem ik er een paar mee naar huis. De kids houden meer dan normaal van knuffelen. Het kan goed dat een deel dit niet van thuis mee krijgt en dit bij ons komt inhalen. Ik heb de groep 11/12 onder mijn hoede. Wisselende opkomsten, variërend van 12 tot 19 kinderen. Ook zitten er een aantal flinke opdonders tussen, die echt tot ver kunnen gaan. Het gaat me tot nu toe nog goed af en ik hoop dat het contact met ook die leerlingen beter zal worden naarmate ik meer Portugees-vaardig ben.
• Er was aan het begin erg veel onduidelijk over wie nou eigenlijk de dag-opening deed en wat er van ons verwacht werd. Gelukkig hebben we een aantal vergaderingen gehad waarin onze taak meer naar voren kwam. Ik heb twee verschillende Agents onder me die ik als het ware moet ‘opleiden' tot toekomstig gymdocent...
• Op dinsdag en donderdag is het ‘Engelse-les-dag'. Let even op: Engelse les geven in een taal die je zelf nog niet eens spreekt. Zo wordt je dus creatief in het nonverbale lesgeven. Inmiddels ontstaat er steeds meer duidelijkheid over wie nou wanneer komt. Er zit een goede georganiseerde chaos in de opkomst verwerkt en hier is moeilijk op in te spelen. Verschillende niveaus, leeftijden, etc. We proberen hier wat meer structuur in te brengen. Vooralsnog geldt hier: creativiteit heerst. Overigens zitten hier ook enorme belhamels tussen die nog veel moeten leren (qua Engels, maar eerst het gedrag nog maar eens op orde krijgen in het Portugees) Fieuw. Grote uitdaging.
• Na het lesgeven wordt uiteraard even in het water gedoken...met een plankje. Surfen dus. Donderdag voor het eerst echt het gevoel gehad dat ik vordering maak. Kleine bochten links en rechts. Ik vind m'n weg wel... En uiteraard komen er mensen zelfs in het water vragen waar je vandaan komt...Sou Brasileiro is het standaard antwoord. Daar trapten ze niet in.
• In de Combi-bus van Arca gereden. Een heel avontuur. Krakende en openvallende deuren, geen rechter buitenspiegel, te stroeve koppeling, weinig tot geen gordels, het verkeer in Fortaleza...oftewel: besloten om niet meer de verantwoordelijkheid te nemen en er in te rijden. Voor noodgevallen weten we ‘m in ieder geval aan de praat te krijgen...fijn om in je achterhoofd te houden.
• Ook hebben we met de hele bende het buurthuis schoongemaakt. Ik voelde me die dag tuinman en heb samen met mijn collega de tuin onder handen genomen. Ook nog verbaasd over de manier van verfen: geen ammoniak, doekje, schuren of iets als voortraject. Gewoon een emmer water tegen de muur en de rest van het zand of de klei laten zitten en verf er over heen. Bauk en ik hebben ook nog een stukje geverfd, maar dat werd niet in dank afgenomen. We hadden de taak verkeerd begrepen: niet de hele stoep, maar slechts de stoeprand had geverfd moeten worden. Oeps...Erg hard gelachen. Ook nog laten uitlachen door bepaalde mensen die het zo nodig vonden om mij niet te helpen terwijl ik werd belaagd door een stuk of wat rode mieren...aarg!
• Ook zit ik niet stil op sportgebied: ik loop af en toe wat hard rond een meertje hier in de buurt. Heerlijk drie rondjes (zo'n 3km) en daarna spierballen kweken. Wie weet wordt het nog wat...
• Combuco hebben we bezocht...mmm wat heerlijk! Gewoon dagje strand, maar dan met het uitzicht op vele kiters. Wat een helden. Er zitten ook meertjes bij die je kunt ‘bevaren'. Sowieso gaat dat nog gebeuren.
• En jawel, nu komt het: we hebben een Braziliaans TV debuut gemaakt! En nee, niet één keer. We zijn twee keer in onze Engelse les overvallen door een ‘Reportagem-team' om verslag te maken van hetgeen wij doen in de Surfschool. De dag er na hebben we in een huisje van een leerling uit Zizi kunnen kijken hoe wij op de Braziliaanse TV schitterden. Meerdere malen geintervieuwd en weer overnieuw en tsjaa nog maar een keer overnieuw. Het resultaat mocht er zijn.
• In Zizi door twee jochies aangesproken dat ze me hadden gezien op tv! Ook tijdens het pre-carnaval 's avonds... jawel: herkend door verschillende mensen! Pfoee, zo bizar allemaal. Sowieso blijf je nagekeken worden omdat je Westers bent, maar dan ook nog zeggen dat ze je kennen van TV...Uh: het was tijdelijk.
• Ook nog een dagje regen-programma gedraaid op Zizi. Aangezien het regenseizoen er aan komt, had hij alvast een dagje met regen ingepland. Om te testen. Het beviel me niet echt. Er werd besloten dat we - door de regen - geen bewegingsonderwijs zouden geven, maar maskers gingen maken voor het Carnaval...mmm, het voelde als een knutselclub. Daar hou ik dus niet van, heb ik gemerkt. Vooral als je de leiding hebt, maar zelf niet wist waar je het materiaal vandaan moest halen. Gelukkig liep het uiteindelijk wel allemaal los, maar toch...
• En ja..toen vertrokken we naar Recife voor de Carnaval. O oo o, wat heb ik genoten en wat heb ik me verbaasd. De heenreis alleen al. Por esamplo, als een fietser langs de Nederlandse snelweg fietst zou dit al bijna op de hoofdpagina van de Telegraaf terecht komen. Hier is het meer dan normaal. Fietsers, metaalzoekende mensen, wandelende kinderen, ezelbegeleidende boeren. Noem het maar op. Wat een bizarre wegen. Een tien uur durende reis met hobbels, gaten, ontbrekende verlichting, onaangekondigde drempels, zandwegen van flink wat kilometers lang die in een keer weer over gaan in snelweg...bedenk het maar. Veilig aangekomen.
• Aangekomen in Recife. Wat een indrukken. Te veel om op te noemen. Van feestende mensen, bier voor 1 reais, vaker 2, samba, Forró-muziek, salsa, bateria's (drumbands), enorme druktes, optochten tot de grootste carnavals optocht ter wereld. We hebben er in gestaan! Oehoeee. Het was zo te warm dat mijn shirt binnen luttele minuten verloren ging. Ik had net zo goed onder de douche kunnen gaan staan, dan had je het ook geloofd. Ook zijn we in Olinda geweest. Een klein stadje dichtbij gelegen, waarin het Carnaval ook goed was geïntegreerd. Een bergstadje met veel kleine, kronkelende straatjes met veel prachtige felgekleurde huisjes. Het beeldmateriaal geeft waarschijnlijk een betere omschrijving. Wat me opviel is dat de mensen deze week veel verzorgder en mooier waren. Uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat dit waarschijnlijk komt door óf de Carnaval of de stad Recife zelf (misschien rijker). Tegelijkertijd ook een groot contrast gezien, met hele gezinnen die langs de kant van de pleinen sliepen - naast de flessen die ze verzameld hadden om in te ruilen tegen geld - terwijl de rest van het volk aan het feesten was...Dat heeft toch wel zo z'n bedenkingen. Ook het feit dat er kinderen langs je lopen met een flesje met bruin spul op de bodem. Later blijkt dit het bekende lijm-snuiven te zijn...pff. Moeilijk om te bevatten, maar het is de realiteit en je kunt er op dat moment niks aan veranderen.
• Ook zullen sommige mensen trots op me zijn: ik probeer hier de meest vreemde gerechten - voor mijn doen-. Van kippenhartjes (jawel jawel) tot grote garnalen of onbekende stukken vlees. Alleen de lucht van de kruiden en vooral knoflook lokt me al naar die schalen toe. Tsja...dan toch maar even proberen. En moet zeggen dat het me soms ook nog beter bevalt dan verwacht.
• Verder gebeuren er te veel mooie dingen en geniet ik wederom als een malle. Het is soms moeilijk om onderscheid te maken tussen de stage en de dingen die ik eigenlijk ook zou willen zien. Ik bevat goed dat het hier om de stage gaat en daar ga ik ook voor. Wel besef ik dat ik sowieso zo veel meer wil zien van alles hier en van de wereld. Zoals velen het het ‘reisvirus' noemen...heeft ie mij ook te pakken.

Goed. Het is wellicht een andere vorm van schrijven dan ik voorheen heb gedaan. Wat algemener, minder details en dus minder diepgang. Het gaat zoals het gaat. Wellicht dat het volgende bericht eerder komt. Misschien ook niet. Enjoying Brasilian Vibes...

Wederom respecteer ik het enorm dat velen van jullie zoveel moeite doen om zulke mailtjes en berichten te sturen. Doet me heel erg goed. Ik hoop snel weer van me te kunnen laten horen. Oja: vergeef me de spelfouten. Het is al laat en ik heb haast: morgen kiten, vroeg in de morgen. 0800 uur op het strand. Laat af en toe maar even weten hoe de Olympische Winter helden er voor staan, want uiteraard krijgen we er hier niks van mee... in de hitte. Hoor graag van jullie wie de gouden plakken binnensleept. Of niet...Uh: doei!

x Ewout