Boa noite gente,

jazeker. Ik beken: ik heb gefaald. Niet gefaald in het benutten van alle mooie momenten hier, maar in het mededelen van al deze mooie momenten aan jullie. En ja, wat zijn mooie herinneringen zonder dat je ze deelt met anderen...? Goed, genoeg gefilosofeer. Het spijt me dat ik zolang niks heb laten horen, maar vandaag komt daar verandering in. Ik heb zo mijn redenen...Het is hier overheerlijk!

Voor dit moment gaat het er om dat jullie een reactie verdienen na hetgeen wat jullie voor mij hebben gedaan. Inmiddels is het alweer een dikke maand geleden dat ik jullie heb laten weten dat het niet goed ging met ARCA. Wat volgde was bizar. Ik had verwacht wat leuke bijdrages te ontvangen, maar het bedrag wat jullie voor de kids bij elkaar hebben gesprokkeld is grandioos: 2006,45 euro! Serieus, dit had ik nooit mogen dromen. Van alle kanten bijzonder mooie reacties gehad. De Musketiers die een speciale ‘knakworst-verkoop-actie' voor mij en Bauk op de Calo organiseren, een feest dat we kunnen geven voor Vestuvalo en dat door Feniks wordt georganiseerd, vele vrienden die zomaar een flink bedrag over maken en natuurlijk niet te vergeten my lovely family die enorm heeft geholpen! Wat ontzettend een mooi gebaar van jullie allemaal! Zoals ik al zei: ik had niet gedacht dat ik zo'n bedrag op zou halen!

Nu heb ik een begroting gemaakt voor de uitgaven die ik graag zou willen maken. Allereerst worden hiervan agents betaald en wil ik er voor zorgen dat de kinderen na elke ochtend of middag te eten hebben. Ik heb een groot deel voor apart gezet. Ook een belangrijk onderdeel is schoon drinkwater. Ze hebben hier voor ongeveer 7,5 euro een filter die ze in kunnen bouwen in de kranen, zodat er schoon drinkwater te drinken is voor iedereen. Nu zijn er verschillende kranen die zoiets nodig hebben, dus daar wil ik ook voor zorgen. Daarnaast is het dak van het buurthuis om van te huilen. En dat doet het ook als er een flink tropisch stormpje over heen gaat. Dakplaten vliegen met gemak omhoog en het water stroomt er doorheen. Hier heb ik een flink bedrag voor gereserveerd. Daarnaast heb ik al voor 400 euro materiaal gekocht (ballen, etc) en ook prijzen gekocht voor een zeer succesvol voetbaltoernooi wat ik samen met een agent heb georganiseerd. Oftewel: ik ga het geld zo goed mogelijk besteden en ik sta er op dat ik met eigen ogen kan zien waar het heen gaat. Dit is nog een papierenrompslomp, maar ik ben van het digitale tijdperk dus ik heb een mooi excelbestandje gemaakt. Mocht je hier interesse in hebben, kun je me altijd even contacten.

Verder is de situatie van ARCA stabieler. Het schijnt dat men een bedrag heeft gekregen ‘waar het nog recht op had' en dit scheelt enorm. Daarnaast heeft jullie actie er voor gezorgd dat de agents betaald kunnen worden en dat de motor draaiende blijft. Isabelle en Baukje hebben ook goede bedragen opgehaald! Top actie dus!

Dat betreft de financiële kant van de zaak. Uiteraard heb ik niet stilgezeten. Ik ga het weer net als ‘vroegâ' doen en dus lekker puntsgewijs wat interessante ‘weetjes' opnoemen, want hoeveel kan je meemaken in een dikke maand: juist. Bar veel!

• Hetgeen wat nog het meest vers in het geheugen staat is een bezoekje met z'n 7-en (twee Duiters, een Belg en The Dutchies) aan het toeristische Pipa. Oei, wat een lekkere tijd. Gelukkig vervangers voor de Engelse lessen gevonden, zodat we woensdag avond al wegkonden. Ik kan overal slapen dus ook in de bus en dan kom je 's ochtends aan in een paradijsje. Poussada was prima en goedkoop. Wat een mooie stranden. Tot nu toe de mooiste die ik heb gezien - zie foto's. We hebben gezwommen tussen de wilde dolfijnen en ook een jagende dolfijn op de foto kunnen zetten! Wat gruwelijk om te zien, echt een ervaring! Daarnaast een plankje gehuurd om de golven te bedwingen en wat ging het heerlijk. De golven van mijn leven (tot nu toe uiteraard). Ook de nachtelijke uurtjes goed benut door een dansje te wagen. Verder wijzen de foto's voor zich. Een prachtdorpje.
• Dan kom je terug op Zizi en wordt je weer geconfronteerd met de werkelijkheid in de armere delen van Brazilië. Het gebeurd regelmatig dat er iets door je veld loopt, dat je in Nederland niet zomaar zal verwachten. Hier overigens ook niet, maar het gebeurd. Je hebt de keuze uit een hond die tegen je materialenbak aan plast, een paard of geit die aan het grazen is, een motor of bakfiets of een kudde koeien met begeleidende boer of een dronken man die je komt vragen wie het WK gaat winnen dit jaar. Het is allemaal al in mijn les gepasseerd. Lachwekkende momenten dus. Minder is het als je met al je kids aan het opruimen bent en naar het buurthuis loopt en over een van de vele plastic zakken op het veld stapt en er blijkt een dode hond in te zitten. Heel bizar en dan lopen de rillingen wel even over je lijf.
• Ook ik ben een beetje verwend. Het kleren wassen met de handen was leuk om een eerste maand uit te proberen, maar we hebben nu een adresje waar we voor een leuk bedrag onze kleren kunnen wassen. Met Bauk liep ik door een van de straten en komen we het eerste oude vrouwtje tegen die zegt: ‘Voces sao lindos'. Oftewel: jullie zijn mooi! ‘Obrigado senhora, voce tambem'. Nog geen tien meter een ander oud na-starend vrouwtje die ons zegt: ‘Mm muito lindo!' We zijn dus nog steeds een bekijk-object zo lijkt het.
• Af en toe maken we wat uitstapjes naar wat strandjes. Op een van de stranden kwam ik wat vissende kinderen tegen en uiteraard heb ik even gekeken hoe ze dat deden. Simpel met een rol touw en een haakje en wachten totdat er wat spanning op het touw komt. De een na de ander. Het meest bizarre was dat een van de kids uit het water kwam (hij was er net ingedoken) met een heuze riem van vissen. Hij ving ze en reeg ze via de lip aan zijn riem erbij. Zo stond ie dus al de hele dag te vissen. Prachtig.
• Ook wat feestjes pikken we hier mee. Een bootfeest behoorde ook tot de mogelijkheden van een van de buurvrouwen. Prachtig idee (zie foto's) maar op zee is het ook 's nachts niet rustig. Flinke golven zorgden ervoor dat het grootste deel van de bezoekers er niet beter van werd. Resultaat waren veel half zieke, slapende mensen die het liefst van de boot af wilden. Maar goed: ik heb me prima vermaakt.
• Inmiddels alweer een tijd terug, maar we hebben een keer onze zondag opgeofferd om mee te doen aan een vrijwilligersdag. We kwamen terecht op een super de luxe complex met basketbalveldjes waar Nederland nog jaloers op kan zijn. Hoe luxe was de accommodatie, hoe slecht was de organisatie. Er zouden groepen langs komen in verschillende rondes, maar het was meer een af en aanloop van losse kinderen. Een leuke dag, maar met Braziliaanse organisatie. Kon beter dus. Wel mooie momenten beleefd met weer aangapende gezichten. Het blijft me verbazen.
• Omdat we een geniale Belg in huis hebben (ik moet vandaag zeggen: hadden. Hij is vertrokken naar Rio de Janeiro) hebben we een heuse Brasiliaanse churasco kunnen houden. In onze straat staan metalen vuilnisbakken die perfect kunnen dienen als barbecue. We hebben daar dankbaar gebruik van gemaakt en hiermee een prachtige avond beleefd. We werden door de buren en de mensen die we uitgenodigd hadden wat raar aangekeken, maar dat weerhield ons uiteraard niet om door te gaan. Omdat dit zo'n succes was, hebben we ook voor alle werknemers van ARCA een churasco georganiseerd. Wederom erg gezellig. Wel bijzonder om te merken dat deze mensen een andere manier gewend zijn om zo'n avond in te gaan. We hadden grootse plannen, maar er werd bescheiden aan meegedaan. Alsof ze niet gewend waren om zomaar wat te pakken om te eten. Toch een mooie avond gehad om zo de ‘team-spirit' wat te verhogen!
• Verder zijn we nu toch écht begonnen met een derde project binnen de organisatie: Bricanda na Rua, letterlijk vertaald: ‘Spelen op straat'. Hier zijn aparte sponsoren voor aangetrokken, dus hier zal jullie geld niet heen gaan. Maar wat een geniaal project. Op een donderdag werd het project gelanceerd in de wijk Zizi met grootse festiviteiten. Mooie opzet en daar werd ook een nieuwe combi-bus (zo'n oud volkswagenbusje jaja) gepresenteerd. Ik heb deze samen met Bolivar opgehaald. Goed, de dinsdag erop in de wijk Zizi als eerst met de bus gereden met z'n allen om vervolgens de spullen uit te laden om met de kids te spelen. Omdat dit in een bekende wijk was, kenden we zowel bijna alle kinderen. Ze weten je naam, ze testen je uit, ze kennen de gang van zaken... Het was erg druk en niet al te best georganiseerd. We hebben zelf geen lessen gegeven, maar dit over gelaten aan de agents. Zij hadden hier ‘ervaring' mee. De donderdag en vrijdag er op zijn we weer meegeweest met de combi. Zo prachtig. Je stapt met al je materiaal en je team de auto in om vervolgens met een megafoon op het dak van de auto door een onbekende buurt te rijden om kinderen erbij te betrekken. Een paar rondjes door de straten moet er voor zorgen dat de kids weten waar ze terecht kunnen. Donderdag op een mooi voetbalveld terecht gekomen met aan drie kanten van het veld overal palmbomen en boeren weiland. Prachtig om te zien. Aan de vierde kant van het veld een klein sloppenwijkje met vele oude woningen. Slechts 20 kinderen onder 6 leraren. Een matige start. De vrijdag erop was grandioos. Wederom door de wijk gereden met de megafoon op het dak. Iets geroutineerder gingen we aan de slag. Even spelen met wat kinderen die al aanwezig waren. Vragen of ze nog wat vriendjes/vriendinnetjes in de buurt hebben om mee te spelen. Even wachten en beginnen met een gezamenlijk beginspel. Daarna de groep verdelen in vieren (vier agents en twee NL stagiaires). Begonnen met zo'n 30 leerlingen, prima. Ik weet niet wat er gebeurde, maar op een gegeven moment was het stormloop en stond ik les te geven aan precies 50 kinderen in één keer. Jawel: in het Portugees. En dat te bedenken dat we nog 3 groepen hadden. Improviseren voor het leven. In totaal waren er 139 kinderen op af gekomen. En ja, begrijpelijk dat de water voorraad die we bij hadden voor de kids (samen met koekjes) uiteindelijk op was...Wat een voldoening.
• Verder wil ik het kort houden. Punts-puntsgewijs wat ik nog meer doe: samen met Johan, Tom, Aline, Erik, Marcus, Bauk, Biejay, Isabelle lekker op ons terrasje ontspannen. Hangmat-momenten. Meer surfen op de surfschool. In de hitte een 5km run-4-fun-wedstrijd meegedaan, slechts in 22 minuutjes in de brandende zon. Onbeperkt pizza eten voor 3,5 euro. Een heuse poolparty gehad met sauna en BBQ ineen. Met Biejay te slap ouwehoeren over alles en nog wat. Een half uur lang nadenken met een groep Brazilianen over waar je gaat eten en uiteindelijk toch voor de eerste optie gaan. Liters regen ontvangen vanuit de schitterende lucht, soms nog meer regen ontvangen en soms een switch moeten maken naar lekker zonnig, tropische temperaturen en daar je lessen op aanpassen. Een snoepje krijgen van een leerling omdat ze je zo lief vind en dan vervolgens terug moeten geven omdat ze je niet meer lief vindt. Het alarm van ARCA hoofdkantoor af laten gaan en echt uit paniek de deur weer dicht gooien en Dodo moeten bellen voor de herstelcode. Voetbaltoernooi georganiseerd en erg goed verlopen. Naar een optreden van een populaire band ‘chiclette com banana' geweest (een band genaamd: kauwgom en bananen - ze schenen grandioos te zijn geweest, maar uiteraard versta ik er weer niks van!). Lekker gitaar spelen in de woonkamer. Het huis als buurthuis beschouwen, aangezien iedereen er toch over de vloer komt. Verbazen over de soms o zo slechte communicatie met de Braziliaanse medewerkers hier. Nog steeds ‘morango' (aardbei) genoemd worden door de leerlingen op de surfschool. Evoud, Evaldo of meestal Voutie genoemd worden door de leerlingen van Zizi. Grandao (gigant) of Loirao (grote blonde) genoemd worden door de kinderen van Bricanda na Rua). Voor 10 leerlingen iets voorbereiden en dan ineens het dubbele aantal leerlingen krijgen. Medelijden hebben met een leerling die zonne-allergie heeft en toch mee wil doen met alle activiteiten die we met ARCA doen. Af en toe eens aan het koude Nederland denken en dan te bedenken dat ik nog lekker 3 maanden hier mag zijn. En als laatst: plannen maken voor moeder en zusjes die langskomen en ja ik heb er ontzettend veel zin in! Waarschijnlijk gaan we de bergen in en daarna lekker ontspannen in een backpackers oort.

Goed. Ik heb het idee dat ik jullie weer redelijk heb bijgepraat. En o-wéé als ik te horen krijg dat het een te lang verhaal is...Lieve mensen: echt ontzettend bedankt voor de vele berichten, de financiele bijdrage die ARCA zeker kan gebruiken. 20 juli is het weer zo ver: dan zal ik weer jullie kant op komen. Helaas zal ik 28 juli alweer naar de USA vertrekken. Naar leventje dit...;)

Dikke kus,

Ewout

Opgelet: foto's zijn onderweg. Veel tijd = veel foto's. Er moet even een ruwe selectie gedaan worden, helaas.

Aangezien er naar gevraagd werd- de novo:

Rua: Paulino Nogueira

N: 283, Casa 17

Bairro: Benficá

CEP: 60020-270

Fortaleza / Céara / Brazilie